Informacje
O nas
Rozdział I: Z Drożdżyc do matrycy (i z powrotem)
Wszystko zaczęło się od czarnej porzeczki i pyłu Drożdżyc. Miałem czternaście lat i zamiast ganiać za piłką, ganiałem po plantacji. Ale nie machałem palcem z boku – to była ciężka, fizyczna harówa, pełna niewygód i brudu pod paznokciami, którą kochałem, bo pozwalała mi pracować z dorosłymi i być blisko wielkich, wydajnych maszyn. To tam, między krzewami, wbił mi się w głowę etos, że nic nie robi się samo.
Potem przyszła technologia. Zostałem informatykiem-samoukiem, człowiekiem od zer i jedynek. W firmie Ojca toczyłem cyfrową batalię: wyrywałem z rąk poplamione zeszyty, zamieniając ręczne notatki w raporty i arkusze Excela. Ale ten „zwyczajny świat” informatyka miał wentyl bezpieczeństwa. Kilka razy w roku rzucałem laptopa w kąt i wracałem do Drożdżyc. Cięcie krzewów, zbiory, pot na czole – ten fizyczny konkret był mi potrzebny, żeby nie zapomnieć, jak smakuje prawdziwa praca.
W 2012 roku, po rodzinnej degustacji domowego wina, padło hasło: „Otwieramy winiarnię”. Plan był bezpieczny – lekki remont starego budynku w Maksymilianowie i produkcja kilku tysięcy butelek rocznie. I pewnie tak by zostało, gdybym nie poznał Janusza. Handlowiec z krwi i kości, który pokazał mi świat destylatów owocowych, o których w Polsce mało kto słyszał. Ta wizja wciągnęła mnie i całą rodzinę bez reszty. Zamiast prostej winiarni, zaczęliśmy budować destylarnię. Ten „jeden krok” Janusza kosztował nas dwa lata dodatkowej budowy i walki z przygotowaniem wszystkiego pod miedziany alembik, ale gdy weszliśmy w świat alchemii owoców, wiedziałem, że nie ma powrotu. Miedź zaczęła mnie hipnotyzować, choć nie wiedziałem jeszcze, że bywa tak samo bezwzględna jak błąd w danych.
Rozdział II: Gdy zero staje się wyrokiem
Jako przedsiębiorca szybko zderzyłem się z rzeczywistością, przy której praca w IT wydawała się banalna. Doba zaczęła się kurczyć, a koszty rosnąć. Ale najgorsze przyszło w październiku 2024 roku. Wtedy moje zamiłowanie do skomplikowanych formuł w Excelu obróciło się przeciwko mnie. Przez jedną zmianę w logice Microsoftu, mój arkusz do wyliczania akcyzy przestał widzieć część faktur. Tam, gdzie powinna być „jedynka”, system wstawił „zero”. Efekt? Ponad 240 tysięcy złotych długu, do zapłaty „na już”. Czułem, jakby mój cały świat się zawieszał.
Wtedy, w najczarniejszym momencie, odezwała się Patrycja. Była na macierzyńskim i po prostu chciała wrócić do pracy, żeby oderwać się od pieluch. Wróciła w idealnej chwili. Jej nieustępliwość, zdecydowany charakter i zaangażowanie sprawiły, że w krótkim czasie zwindykowała od dłużników blisko 200 tysięcy złotych. To ona uratowała naszą płynność, gdy ja walczyłem z urzędem o korekty.
Nigdy nie zapomnę tamtego zebrania z zespołem. Stanąłem przed nimi i powiedziałem prosto z mostu: „Zawaliłem. Istnienie firmy jest zagrożone i nie wiem, czy za dwa miesiące będziecie mieli gdzie pracować”. To, co usłyszałem w zamian, nie było gniewem, ale wsparciem. Ich solidność pozwoliła mi przestać się bronić i zacząć szukać rozwiązań. To wtedy zrozumiałem, że OVII to nie miedź i szkło, ale ludzie, którzy potrafią odczytać moje napięcia lepiej niż ja sam.
Rozdział III: Panoramix, introwertyk i Scena Las
Gdyby nie Maciek z Herbariusa, pewnie do dziś siedziałbym zamknięty w destylarni. Maciej – nasz firmowy „Panoramix” – od lat mieszał smaki w sposób nieoczywisty. To on przyszedł do mnie z gotową „Szarlotką”, gdy szukałem sposobu na dotarcie do szerszego grona klientów. Bo choć okowita to szlachetna sztuka, to właśnie nalewki budują most do serc ludzi.
Ale Maciek zrobił coś jeszcze. Kiedy opowiedziałem mu o dziwnym znaku „Scena Las”, który mignął mi w górach, on „odpalił się” natychmiast. To on wypchnął mnie z mojej strefy komfortu prosto na festiwale muzyczne. Ja – introwertyk, który z trudem prowadził degustacje dla trzech osób – nagle wylądowałem za barem. Osiem festiwali w jednym sezonie, walka z lodem, tonikiem i bus, który z jękiem opon wspinał się pod Bacówkę nad Wierchomlą. Bez Maćka, który uparcie pchał mnie do tych szalonych działań, nigdy bym nie poczuł tej energii, która płynie z bycia blisko ludzi. Tam, w kurzu i muzyce, zacząłem przełamywać swój lęk przed „występowaniem”.
Rozdział IV: Otwarcie beczki i spOVIIedź
Dziś, w 2026 roku, nadal uczę się nowych rzeczy. Wdrażam AI, żeby okiełznać chaos, i wciąż toczę wewnętrzną walkę, gdy muszę nagrać kolejne wideo na Instagram. Mój zespół – te kochane „trolle” – bezlitośnie wytyka mi każde niedociągnięcie w nagraniach, zmuszając do poprawy warsztatu. Robię to, bo chcę, żebyście nas znali jako mikroekipę, która brudzi sobie ręce przy każdym etapie produkcji.
Jestem dumny z Patrycji, Beaty, Kasi, Tomka i Michała, oraz Amelii i Maćka. OVII to rzemieślnicza destylarnia: garstka ludzi przy alembiku. Nie udajemy nikogo. Jesteśmy ekspertami, którzy nie boją się błędów, bo to one nas ukształtowały. Właśnie przygotowuję etykietę dla okowity gruszkowej z pierwszej zalanej beczki. To świat smaków, aromatów i dobrego składu, ale przede wszystkim – świat prawdy. Naszą misją jest dzielenie się nim z Wami.
Na zdrOVIIe!
